هال ن کُجھ پُّچھو ےارو, اُلپھت وِچ مر چّلے دا۔
آس کراں کی مَےں دِل توں, کی بھرواسا جھّلے دا۔
سِر وِچ پِآر دا پاگلپن, دِل وِچ ٹیس مُهّبت دی
سُوت نهیں هَے کوای وی, اُپر دا نا تھّلے دا۔
تےرے باجھوں مَےں سجنا, هر مهِپھِل وِچ کّلا هاں
پاگل هو جاواں نا کِاُں, جی نهیں لگدا کّلے دا۔
لُکماناں نے سدیآں تک, مّتھے مار کے وےکھ لاے
دارُو ڈھُوںڈ سکے نا اُه, ِاسک دے روگ اوّلے دا ۔
تےرے گم دی دَولت دا, مےرے پاس کھجانا هَے
ِاس نُوں ساںبھ کے رکھدا هاں, مَےں هاں پّکا پّلے دا ۔
مےل دِلاں دے هُںدے نے, پِآر سریروں اُّچا هَے
سجنا هُن کِاُں دےںدا اےں, هور بھُلےکھا چھّلے دا ?
چور نُوں کهِدَے چوری کر پھےر جگااُںدَے گھر والے
دُوتی دی کی پُچھدے هو, اُه هَے ےار دُوّلے دا۔
هُسن تے ِاسک دے جھگڑے دا روج نِبےڑا هُںدا هَے
اکل تے پردا پَے جاںدَے, آکھر ِاسک دے هّلے دا ۔
ٹوک ن اُسنُوں ‘همدردا, ناجک دِل والا هَے اُه
اُهنُوں چںگا لگدا هَے, رَولا بّلے بّلے دا۔
