پای دھُںد لّگے جاں جاپے پھِر گهِر اے,
لّگے پانی تازا جاں لّگے پھِر زهِر اے۔
گھر سترںگی پر چِّٹا لّگے کهِر اے,
جاپے رںگ کالا جاں جاپے ِاه نهِر اے۔
نشا نهیں ِاه تاں وَےناں دی دُپِهر اے,
بّدل وی جاپے هُن دھُںد والی لهِر اے۔
ونّے-ونّے وّٹ-وّٹ لاٹاں والا کهِر اے,
لگدا منُّکھتا دی بچدی نا کھَےر اے۔
کن-کن رّب نهیں بّسے هُن زهِر اے,
ساپھ هوا سُپنا بس دھُوںاے والا شهِر اے۔
پںچھیآں دی تھاں هُن گّڈیآں دی چهِر اے,
هر کوای لُّٹے راجنیتیآں دا پهِر اے,
سمےں سبھ مُّک چّلے تےجی والی لهِر اے,
بھرِآ دِماگاں 'چ امیری والا کهِر اے۔
پلاسٹِک بَےگاں وِّچ کھانا پینا کَےد اے,
ڈّبا بںد بھوجن بیماریآں 'چ پَےر اے۔
دِل توں بیمار سبھ لگدی نیں کھَےر اے,
سُّتے پاے جانا ِاتھوں لگنی نیں دےر اے۔
منُّکھ نهی دھرتی تے لّگے کوای گَےر اے,
دُّکھ کیهنُوں دّسے سُّکھا سبھدا هی وَےر اے۔
