نا مَےں کوای گزل لِکھی, تے نا هی کوای نزم لِکھی,
مَےں تاں سِرف لِکھے نے, دِلاں دے ززبات سّزن جی۔
ناستِکاں نے منِّآ, آستِک پَےروکاراں نے نهیں منِّآ,
گُرُوآں دا کهِنا, مانس کی اےک جات سّجن جی۔
پَےر-پَےر تے آلے-دُآلے دُسمن سِرج لَےںدی هَے,
بڑی بےرس هُںدی اے, سّچے لوکاں دی اَوکات سّجن دی۔
سدیآں دے کالی رات دے هنےرِآں چ بھٹک رهے هاں,
هُن ِاںتزار نهیں هُںدا, چھےتی لَے آاُ پربھات سّجن جی۔
سِّدھُو' ِاّک هڑ آوےگا, جو ٹواے-ٹِّبِآں نُوں هُوںجھ دےوےگا,
پھِر اُّچے-نیوِآں دی مُّک جانی هَے بات سّجن جی۔
