مُںڈےر دِل دی تے ناں تےرے دے,
مَےں رّت چو چو نے دیپ بالے ۔
مَےں ڈر رهی هاں کِ تےز بُّلا,
کوای زِںدگی دا نا آ هِسالے ۔
جاں پَو-پھُٹالا منُّکھتا دا,
نا هون تیکر لوا ساتھ پالے ۔
جاں نیل رلے دو نَےن سِّلھے,
وے جان کِدھرے سُو نا جںگالے ۔
وے دُور دِسدی هَے بھور هالے ۔
وے دُور دِسدی هَے بھور هالے ۔
سمےں دے تھےه 'تے وےکھ اڑِآ,
کوای بِّل-بتَوری پای بولدی هَے ۔
وے امر جُگنُوں کوای آتما دا,
چِراں توں دُنیآں پای ٹولدی هَے ۔
بےتال شُوکر وے راکٹاں دی,
سُن سُن کے دھرتی پای جھولدی هَے ۔
وے آکھ اّلڑھ منُّکھ هالے وی,
گھُّگیآں دی تھاں باز پالے ۔
وے گھور کالی هَے رات هالے ۔
وے گھور کالی هَے رات هالے ۔
وے باجھ تےرے نے پھوگ سهِرا,
وے بِن سکُوں دے هَے پھوگ مستی ۔
وے دِل مُسّور دے بِن اجںتا,
هَے پّباں دی بے-هِّس بستی ۔
وے چاترِک لای تاں پاک گںگا,
وے پانیآں دی هَے خاک هستی ۔
وے چنّ دی تھاں چکوریآں توں,
هااے جان ساگر کِوےں هںگالے ۔
وے دِل دِلاں توں نے دُور هالے ۔
وے دِل دِلاں توں نے دُور هالے ۔
وے هو وی سکدَے کِ پَون مِّٹھی,
جو وگ رهی هَے تُوفان هووے ۔
جاں هو وی سکدَے کِ مےرے گھر
کّلھ ڈھُکنی مےری مکان هووے ۔
جاں هو وی سکدَے کِ کّلھ تیکن,
نا هون ڈلاں نا ڈان هووے ۔
جاں گور اںدر هون کِدھرے
نا مُردِآں لای وے ساه سںبھالے ۔
هَے دُور نزراں توں اںت هالے ۔
هَے دُور نزراں توں اںت هالے ۔
مَےں سوچدی هاں کِ وِّس کالی,
هنےرِآں دی نُوں کَون پیوے ۔
وے نںگ-مُنںگی جِهی دھرت بھُّکھی,
وے هور کِنّی کُ دےر جیوے ۔
ےُّگ وِهااے نے بالدی نُوں
هااے رّت چو چو کے روز دیوے ۔
پر نا هی بیتی ِاه رات کالی
هَے نا هی بهُڑی اُشےر هالے ۔
هَے رات کِنّی کُ دےر هالے ۔
هَے رات کِنّی کُ دےر هالے ۔
