کیتے زار نے زِمی دے کای ٹوٹے,
بنّھے لّکھ داوے هّداں بںدیآں دے
اُّڈے خاب تے اّکھاں وِچ آن سُّتے,
دوداں سّبھِاتاں دُور وسںدیآں دے
اّکھاں جھُومیآں, بُّت جِاُں جھُومدے نے,
کِسے ناهنیآں بُور پوںدیآں دے,
تےرے ساه 'چوں مهِک دا گھُّٹ بھرِآ,
پَوناں بھِّجیآں نال سُگںدھیآں دے
سّتے رںگ اسمان نے ڈولھ دِّتے,
مّتھے کُّل لُکاای دے سون ونّے
کِهڑے گگن توں رهِمتاں وّسیآں نے,
ساری زِمیں نے رّج کے بھرے چھنّے
چنّاں سُورجاں آن کے ولے جادُو
ساڈے اےس بنّے ساڈے اَوس بنّے
جِںد, جِںد دے وِچ سماای آ کے
ٹوٹے زِمیں دے گلاں نُوں لّگ رُنّے
رُنّی زِمیں تے رُنّاں اےں لوک سارا
تںداں ِاںج نا جان تروڑیآں وے
لهُو ویٹنے زار نا پھےر اُّٹھن
جِنّھاں دھرتیآں توڑ وِچھوڑیآں وے
اںگ زِمیں دے پّٹھِآں واںگ ٹُّکے
جِںداں چھّلیآں واںگ مروڑیآں وے
اےنھاں نِّت دے زاراں نے, لّکھ واری
لاماں چھےڑیآں, کھُوهنیآں روهڑیآں وے
جاگے اّج لُکاای دے هّک جاگے
اُنھاں کھُوهنیآں دی سهُں کھا کے تے
"ساںجھے هّک تے دھرتیآں ساںجھیآں نے"
جھّلے کَون ِاس وار نُوں آ کے تے
"کھےت لوکاں دے" کھےتاں نے کسم کھادھی
سِّٹے انّ دے هّتھاں وِچ چا کے تے
رِںداں آن وفا د کَول دِتے
ساںجھی پَون دا جام اُٹھا کے تے
