تےری سِفت بِآناں کیوےں, کُجھ اُسدا اںداز نایں,
کِاُںکِ تےری سِفت سنا دا, اںت نایں, اںداز نایں ۔
مںگاں تَےتھوں اَوهی داتا, جےهڑی تھوڑھ هَے لوڑ مِری,
مَےں نا بِّتوں باهرا لوڑاں, اےه مےرا اںداز نایں ۔
زِکر تِرا ِانساناں تے هَےواناں تیک نهیں سیمت,
تےری تسبیه بِرکھ وی پڑھدے, جِنھاں کول آواز نایں ۔
تےری هّنِآں جّنت ورگی, دوزخ کیتی لوکاں نےں,
کوای تےرا مےرے باهجوں, دُنیآں تے همراز نایں ۔
شبداں دے جو هار پروکے, شےاراں دے گل پاناں واں,
تےری دےن بِناں کُجھ مےری, سوچاں وِّچ پرواز نایں ۔
تےری بخشش دا مَےں تالب, اےه هی خواهِش لالچ هَے,
تےرے باهجوں مےرا ےا رّب, کوای چارا-ساز نایں ۔
تےری ماف کرن دی سِفتوں, چُکدَے بںدا فَےدے, پر,
بھَےڑے کںماں کاراں کولوں, رهِںدا فِر وی باز نایں ۔
گھُّپ هنےرے وِّچوں کڈھنَےں, سُورج روز ای شاناں نال,
کی اےه تےری وڈِآای دا, سبھ توں وّڈا راز نایں !
گّلاں مےری جیبھا اُّتے, زِهن 'چ لفزاں دے بھںڈار,
کهِن, لِکھن نُوں فِر وی مےرے کول, اَونے الفاز نایں ۔
دُنیآں دی تاریف دا رّبا, منِّاَےں تُوں, موهتاج نایں,
پر تےری موهتاجی توں بِن, 'اشرف' سرافراز نایں ۔
