هامی بھاوےں شیشِآں دی هر سمےں بھردے نے لوک۔
پر کلولاں پّتھراں دے نال هی کردے نے لوک۔
غَےر جے هاُکا بھرے تاں اُه وی لگدا جُرم هَے
خُد گُناه کرکے هجاراں پاںودے پردے نے لوک۔
هںجھُوآں دا کھارا ساگر نا رتا وی چھلکدا
هاسِآں نُوں بُّلھیآں 'تے بوچ کے دھردے نے لوک۔
چھاںگدے چھاواں سی جد اُه, رُّکھ نُوں پُّچھِآ کِسے
رُّکھ نے هّس کے کِها کِ آپنے گھر دے نے لوک۔
موه-مُهّبت, پِآر هُن تاں بن گاے رسماں جناب !
رِشتِآں توں اّکھ بچا کے چُگلیآں کردے نے لوک۔
'مان' تےرے شهِر دا دستُور هی ِاه بن گِآ
اُونِآں نُوں هور اُونا, بھرِآں نُوں بھردے نے لوک۔
