هںڈھی ورتی گّل اے مےری, سّپاں نال پِآر نا چںگا ۔
نیچاں دی اشناای اُّتے, هّدوں وّدھ ِاتبار نا چںگا ۔
سُّکھاں پّلے کی پَےنا سی, دُکھ نا جے کر پےٹے پَےںدے,
تےرا مان وی توڑ نا دےوے, اَےنا ےار هںکار نا چںگا ۔
نسلاں دی تُوں گّل نا چھےڑیں, مُرشد نے مّت دِّتی مَےنُوں,
تےرے مُوںهوں مُول نا شوبھے, هَولی زات دا ےار نا چںگا ۔
نازُک دِل تے سّٹ لّگے تے اّتھرُو گِّلاں چھّڈ جاںدے نے,
تےرے سُںدر مُّکھڑے اُّتے هںجھُوآں دا ِاک هار نا چںگا ۔
چُّپ دا روگ هی کھا گِآ مَےنُوں جِںدرا توڑ دے 'آتِش'
گھُن دے واںگر کھا جاںدا اے دِل وِچ بںد غُبار نا چںگا ۔
