ےاد تےری دے تپدے راهیں,
مَےں هںجھُوآں دی چھبیل لاای ۔
مَےں زِںدگی دے دھُآںکھے هوٹھاں نُوں
روز غم دی گلو پِآای ۔
مےرے گیتاں دا هںس زخمی
مَےں سوچدی هاں کِ مر جااےگا,
جے جُداای وسل دے موتی-
اّج آپ هّتھیں نا لَے کے آای ۔
ورھ رهیآں بدلوٹیآں 'تے
تاں چاترِک نُوں گِلا نهیں کوای,
ِاه اُس دی آپنی هَے بدنسیبی
کِ جیبھ اُهدی رهی تِهاای ۔
نِںمڑی دے کسَےلے پھُّلاں
دے وِچ وی سّجنا وے شهِد هُںدَے
کسم هَے تَےنُوں تُوں مُڑ نا آکھیں
وے بھَورِآں نُوں کدے شُداای ۔
ےاد تےری دے تپدے راهیں,
نے هر کدم تے اُجاڑ کھولے ۔
بےچَےن هواے جِهے اُڈدے پھِردے
نے جاں اُمیداں دے واورولے ۔
ِاهناں راهاں توں گُزر جاںدی
هَے روز پُنُوں نُوں روںدی کوای,
کدے کدے جاں گُزر نے جاںدے
وے کھےڑے هیراں دے لَے کے ڈولے ۔
جاں ِاهناں راهاں دے میل-پّتھراں
تے روز بِرهوں دے باز بَےٹھن,
جاں ماس کھوری کوای ڈار گِّدھاں دی
هّڈو-روڑے پای ٹٹولے ۔
ِاک سماں سی مَےں سمجھدی ساں
وے پریت-اگنی دا کُںڈ تَےنُوں,
پر ِاک سماں هَے تُوں بُجھ گِآ هَےں
وے واںگ دھُخدے بِآری کولے ۔
ےاد تےری دے تپدے راهیں
وے هور مَےتھوں نا ٹُرِآ جااے ۔
کَون تھورھاں نُوں سمجھ کلیآں
وے جان بُجھ کے گلے لگااے ۔
سڑھَےںد لّدی هوا سمےں دی
'چ کَون خُشیآں دا ِاتر چھِڑکے,
کَون گِرجھاں تھاں هسرتاں دے
وے دھُںدھلے ارشیں هُما اُڈااے ۔
کَون ِاشکے دی خُونی مِّٹی 'چ
سُپنِآں دے وے بیج بیجے,
کَون دِل دی ویران دھرتی
تے رُّکھ مںدھاری دی کلم لااے ۔
کَون زخماں 'چوں پیک سِںمدی
تے دھُوڑے هّتھیں وے آپ مِرچاں,
کَون زُلفاں دے مهِکے لّچھِآں
'چ هُوںجھ راهواں دی کھےه مِلااے ۔
ےاد تےری دے تپدے راهیں
مَےں اَوسیآں پا پا اُمر هَے گالی
ِاک مےل تےرے دی مَےلی کھِںدڑی
وے گھول کّلر مَےں نِّت هںگالی ۔
نِّت اُڈیکاں دی اّگ پی پی کے
دِل دا پِّتا مَےں ساڑ لیتا,
مَےں آپ آپنی خُشی دے چںبے دی
چھاںگ سُّٹی هَے ڈالی ڈالی ۔
تےل هُںدِآں وی مےری مهِفل دے
سارے دیوے کِاُں بُجھ گاے نے,
پتا نهیں مالی توں هر لگر نُوں
کِاُں سُهنا لّگدا هَے اّج اےالی ?
ٹھهِر مَوتے نی لَے جا مَےنُوں-
نِراس هو کے کِاُں مُڑ چّلی اےں,
کھالی موڑن نُوں جی نهیں کردا
جدوں در 'تے آيا کوای سوالی ۔
