هر ادا اُسدی جدوں ِاک شےار کردی ارز هَے
تاں غزل اُسنُوں مُکںمل آکھنا وی فرز هَے
رِشتِآں وِچ هُن اوّلی نزم کھُّلھی آ رلی
نا رهی ترتیب کوای تے رهی نا ترز هَے
نبز هَے چلدی پای پر جی رِها نا آدمی
پھَےلدی جاںدی بھلا ِاه کِس ترھاں دی مرز هَے
متلبی ِانسان هَے پهِچان مےرے دَور دی
پھےر کی اسچرج هَے جے ےار وی خُدغرز هَے
سّچ بولن توں کدے وی باز اُه آاُںدا نهیں
موڑنا شاِاد ‘امر’ نے پّتھراں دا کرز هَے
