جِس دم تُوں آاُںدی هَےں پِآری
مےری دُنیآں لُک جاںدی هَے
تےرے ساهوےں کّجن هینی
مےری دُنیآں سرماںدی هَے
تاس دے هر پّتے نُوں لاج
جیکن هر پّتا هَے بےگم
جام مر چُّکے نُوں پچھتاواں
مےری گںدھ اجے جِاُوںدی هَے !
نںگ مُنںگے بول چُّپ دی چادر هےٹھاں سَوں جاںدے نے
مےرا هر بےلی سرمِںدا
هر پُرکھے چوں نار نِکل آںدی هَے
جِس دم تُوں آاُںدی هَےں پِآری
مےری دُنیآں سرماںدی هَے
نںگ سمجھدی هَے ناری دا ناری
دیوے بُجھ جاںدے نے
اںگ سهےلی واںگُو هو کے نےڑے
مَون-کتھا وِچ رُجھ جاںدے نے
پر مےرا من بےدھرواسا,
آکھاں : پِآری, پِآری, پِآری
بھیڑ بھری دُنیآں وِچ تےرے باجھوں
مَےں تاں مهاں اسںگی
آکھاں, آکھن باجھوں دِل دی دُنیآں
مت هو جاوے نںگی
پر گھبراواں
بول هوا وِچ اُڈدے جیکن اُڈدے بستر مےرے
همسااے تک پهُںچ جانگے
مےری بولت وی بےپردا
مےری انبولت وی نںگی
سوچ سوچ کے مےری سُهرت درماںدی هَے
جِس دم تُوں آاُںدی هَےں پِآری
مےری دُنیآں سرماںدی هَے
