ِاس نُوں هر سکھس هی ٹُّٹا ترےڑِآ لّگدَے ۔
دِل نے ِاک هور کوای گم سهےڑِآ لّگدَے۔
سُبھا دے اّتھرُو دّسدے نے پیڑ دا کِّسا,
جو کالی رات نے رو رو نِبےڑِآ لّگدَے ۔
اچانک مَوت لںگھ آوے نا وِهڑِآں اںدر,
تدے ِاس سهِر نے هر بار بھےڑِآ لگدَے ۔
تُسیں وی رات بھر دیوا بُجھا کے رُنّے هو,
سمےں نے جکھم کُجھ گهِرا اُچےڑِآ لگدَے ۔
پُرانے بِرکھ دے گل وِچ نے مَےلیآں لیراں,
گاے بیتے دا اُس کھِدو اُدھےڑِآ لّگدَے ۔
