هر شَے پیلی پیلی جاپے, سوکے پای هرِآلی اے ۔
دُّکھاں والا پںدھ نایں مُّکِآ, جِںدڑی مُّکن والی اے ۔
تےرے شهِر 'چ چّل نهیں سکنا, مےرے سّچ دے سِّکے نے,
اےتھے سِّکا اُه چلدا اے, جھُوٹھ جیهدی کُٹھِآلی اے ۔
نا مَےں تےرے خَوف دا کَےدی, نا تُوں مےرا موهسن اے,
تےرے کولوں مَےں ڈرنا واں, تےری خام-خِآلی اے ۔
پهِلے ورگی ےاری کِّتھے, غرزاں دے ِاس دَور دے وِچ,
وےلے سِر جو کںم آ جاوے, بس اُه ےار مِشالی اے ۔
اُمر کِتاب دے باکی ورکے, ِاک ِاک تھاں توں بھر گاے نے,
سِرف خلُوس وفا دا ورکا, هر ِاک تھاں توں خالی اے ۔
اےسے توں اںدازا لا لَے, آپنے شاتر-پن دا تُوں,
مےرا سّجن بن کے وی تُوں مےری پّگ اُچھالی اے ۔
پرھِآ دا پردھان 'سلیم' اُه بنِآ اے رب خَےر کرے,
جو ِانساف نا اُّکا جانے, جو اهِساس توں خالی اے ۔
