هرفاں هّتھ کٹاراں دےکے, گھّلاں هور زمیناں تے ۔
هُن نهیں لّبھدے پَےلاں پااُںدے رںگلے مور زمیناں تے ۔
چّل دِلا کوای اںبر مّلیاے, بچیاے خُونی لهِراں توں,
کاهنُوں کُںڈھیآں واںگُوں بَےٹھےں, جیون خور زمیناں تے ۔
ساڈے ورگے ماڑے-دھیڑے بںدے اےتھے ای وّسنگے,
اےتھے جینا, اےتھے مرنا, رهِنی گور زمیناں تے ۔
اّکھ دے شیشے وِّچوں جد وی, پِآر سوےرے پھُّٹنگے,
تھاں-تھاں اُّتے جاںدی دےکھیں پھِر لِشکور زمیناں تے ۔
بّچا-بّچا کُسدا رهِںدا, چُّلے ترسن دھُواےں نُوں,
اُهدا بھرے بھڑولا جو نا لاوے زور زمیناں تے ۔
ِاک دُوجے وِچ گھِاُ-کھںڈ هوایاے, تے اںبر دے واسی وی,
اسماناں توں لهِ کے دےکھن, ساڈی ٹوھر زمیناں تے ۔
هر کوای بںدا هُن تے چاهوے, سِر تے اںبر تاناں مَےں,
اَےنے آپنے پَےر پسارے, بن گاے چور زمیناں تے ۔
ساںول سوچاں کھِڑدیآں رهیآں نال'ملُوک' بهاراں دے,
تاهیاُں روز مچلدا رهِںدا, من دا مور زمیناں تے ۔
