هاڑھ دا اسمان بل رِهَے,
لال بّجری دے فرش واںگ
مےرا مّتھا جل رِهَے ۔
بھُکھ دُنیآں دی سبھ توں وّڈی سچاای هَے :
دھررتی دا تن
ان-گِنت من
جںمدا اے انّ
پھِر وی انّ دا نواں بّچا
نِّت دھرتی دی کُّکھے,
چّب جاںدے نے
چُوش جاںدے نے
چُںگھ جںدے نے
ازلاں دے بھُّکھے ۔
انّ دے اںبار
تن دے اںدر لهی جاںدے
"بهُتا اناج بیجو"
پھِر وی ِاه کهی جاںدے
چَولاں دے هُدار
پھِر وی کِسے گواںڈھی -
مُلک توں لای جاںدے ۔
ماس دی سُگںدھ
نِت لَےںدی اے انّ توں خُشبُو
سںگ مرمری اںگاں دا اُبھار
ےاکُوت بُّلھاں دا لال لهُو
دھُآںکھِآ جااے هُسن
انّ دے بھورے بِناں
سَوںدرے دا رغو رےشا
ِاک انّ تے تاں پل رِهَے ۔
پُوری گل تاں کهِ نهیں سکدی
سّبھےتا دا جُگ
چهُں پاسِآں توں ول رِهَے
پر اُه جو کںبخت آتما
ِاک جوتی سرُوپ هَے
کَون آکھے کِ اُسدا وی کوای انّ هُںدا هَے !
ِاه ِاک تّتا جِها
خِآل چّل رِهَے ۔
هاڑھ دا اسمان بل رِهَے,
لال بّجری دے فرش واںگ
مےرا مّتھا جل رِهَے ۔
