هاریآں هوایآں سوچاں نُوں کِاُں, مُڑ مُڑ پِآ ازمااُںدا اےں ۔
زالِم خاتر زالِم بن جا, جے کر بچنا چاهُںدا اےں ۔
ِاّک دِن تَےنُوں ڈوب دےنا اے, تےری ِاس همدردی نے,
مَےں سُنِاَےں تُوں سّپاں نُوں وی, اّج-کّلھ دُّدھ پِلااُںدا اےں ۔
اپنے وّلوں دےکھ لَے هر ِاّک, ِاںج هی اّکھیآں بھرِآ اے,
جھّلِآ سّجنا ! سّجناں نُوں تُوں, کاهنُوں پِآ ازمااُںدا اےں ۔
لُّکن-میٹی دے وِّچ لُّکے, سّجن لّبھناں چاهُنّاں واں,
چھےتی چڑھ پاُ سوهنِآں چنّاں ! چڑھدا کِاُں شرمااُںدا اےں ?
تےری آس بھڑولی ِاس لای دانِآں نال بھرےںدی نهیں,
وّتر آای بھوِاں وی تُوں وےلے سِر نا واهُںدا اےں ۔
هور گھڑی نُوں چنّ چڑھِآ تے, نھےرا اُّڈ-پُڈ جانا اےں,
اَےڈا اَوکھا پَےںڈا نهیں, تُوں جِنّاں پِآ گھبرااُںدا اےں ۔
ےا 'سلیم' تُوں ڈرِآ هوِااَےں, ےا تُوں اںدروں مُّکِآ اےں,
کوای تے گّل هَے نا جِهڑی مَےتھوں ےار, لُکااُںدا اےں ۔
