هرِآلی کھےتاں اُّتے آاے تاں کِںجھ آاے۔
فسلاں تے جھُومدے نے کالی هوا دے سااے ۔
مَوکاپرست رهِبر, رستے نُوں منُّکھ-کھورے ,
کھںجر بنے اُه رِشتے جِهڑے وی گل لگااے۔
بے-رںگ نے سوےراں بیمار نے تِکالاں,
سُورج اُداس آاے, سُورج اُداس جااے ۔
ِاک بُوںد چھاں وی تَےنُوں, هوای نهیں مےّسر,
ِاس بِرخ هےٹھ مر گاے, ساون کای تِهااے۔
اکسر مَےں وےکھِآ هَے, پَےںدی هَے شام جد وی,
ودھدے نے غم مِرے جاں, ودھدے وناں دے سااے۔
در جد وی کھٹکھٹايا هَے, ’وا-ورولِآں نے,
نا گھر نزر هَے آيا, نا لوک هی تھِآاے۔
