آپنی هی نجر وِچ هويا جلیل,
تےرے اُّتے تاں گِلے دی گّل کی,
کِس نُوں دّساں دِل 'تے لّگا سّل کی,
بنھدی ڈھارس نهیں کوای دلیل۔
چاا بهُت سی آپ سی تُوں سّدِآ,
پهُںچِآ تاں دےکھِآ اّگوں رکیب,
بےتکلّپھ ڈھُّک ڈھُّک بهِںدا کریب,
مَےں کوای وادھُو جهی سَے لّگِآ۔
ڈھیٹھ هو کے کُجھ پل بَےٹھا رِها,
پھےر چُّک لیتا جِسم آپنے دا بھار,
پر نهیں سی تُوں رتا وی سرمسار,
باهر بُوهے کول آ کے جد کِها-
“کی کرے کوای اےهو جهے ِانسان دا
کھبرے کی آيا اے دِل وِچ دھار کے,
بهِ گِآ اےداں پلّتھا مار کے,
نا هی لَےںدا نهیاُں اُّٹھ کے جان دا۔”
بھّجِآ بھاںڈا مےرے وِسواس دا,
تے کمینے ججبِآں دا جور هَے,
کھَولدا سینے 'چ وهِسی سور هَے,
مُوںه نهیں دِسدا کِسے دھرواس دا۔
دِل هَے هُن تَےنُوں ستَونا لوچدا,
ِاه سکل کی هو گای هَے پِآر دی,
مُّک گای جو گّل سی ِاتبار دی,
پرتِآں تےرے گھروں ِاه سوچدا-
‘اَوس نُوں وی آکھِآ هونا جرُور,
اَےوےں ان-سدِآ کُوےلے آ گِآ,
پِآر وِچ دو پل وِگھن جے پا گِآ,
آپ سوچو مےرا ِاس وِچ کی کسُور,
اَوس نُوں وی آکھِآ هونا جرُور۔'
