هَولی کُ الوِدا کِها اُس تھوڑی واٹ توں۔
پھِر سِر اُٹھا نا وےکھِآ تکیاے توں کھاٹ توں۔
چُّلھا, چِکھا, شّماں کدے بالی مشال واںگ,
کِهڑا نهیں لِآ گِآ کںم اّگ دی لاٹ توں۔
هّسے تاں پھُلجھڑی چلی, رواے تاں کهِکشاں,
آيا کی! هّتھ مَوسماں دی جگمگاهٹ توں۔
کُرسی, سلیباں کھِڑکیآں پںگھُوڑے پھُوڑھیآں,
کی! کی! بنايا نا گِآ ِاک رُّکھ دے کاٹھ توں۔
راجے کلِںگا جِّتکے چاهُںدے رهے امن,
لَےنا ‘اشوکا’ هور کی! سی بُّدھ دی لاٹھ توں۔
اُهناں تاں ِاّٹاں سمجھکے ڈھايا ‘اکال-تخت’
لوکاں نُوں مِلدا چَےن سی پر اُسدے ٹھاٹھ توں۔
وےلا وِها چُّکا نهیں شُّبھ هرف اّج وی,
مِلدی هَے هُن وی رَوشنی بانی دے پاٹھ توں۔
