هوالے جد کِسے دے وی, کِسے کیتا سوال اپنا,
ِارادے غَےر نال اَوس بنّھ لِآ, فِر وال وال اپنا ۔
اَوهدے پرکھن تے سودھن دا وی, مَےنُوں هَے کُجھ اںدازا,
مِرے بارے خِآل اُسدا هَے شّکی, هَے خِآل اپنا ۔
سُناںدا ساں کهانی تے, کِسے نے کنّ نایں دھرِآ,
جدوں دسِآ نایں جاںدا, تے سبھ پُچھدے نے هال اپنا ۔
کدی لیراں, کدی ٹوٹے, کدی هَے چھاننی هويا,
بڑی اُکھِآای نال هويا, اےتھے پّلُو سںبھال اپنا ۔
سبھناں نے ساڈیآں, کوتاهیآں تے هی نزر رّکھی,
اسیں بےکار هی لاںهدے رهے, دِل دا جںگال اپنا ۔
خموشی اُسدیآں نزراں دی, جد دےںدی اے هُںگارا,
اَوهدے اےنے ِاشارے تے, بھٹک جاںدَے سوال اپنا ۔
اساں دھمکی, ڈراوے, رواب دے تھّلے نایں آاَوناں,
نایں لّگا هويا شهِر ِاچ, تُهاڈا کوتوال اپنا ۔
کوای سُورت نزر آاَوںدی نایں, دُنیآں نُوں سمجھن دی,
اَےتھے مرنا وی اَوکھا اے, تے جینا وی مُهال اپنا ۔
ڈراکل کرن دی کوشِش, بڑی کیتی اَے پیڑاں نے,
اسیں پهِلاں هی بَےٹھے هاں, جِگر پّتھر 'چ ڈھال اپنا ۔
سِلا هُن مےریآں کُربانیآں دا, آ رِهَے نزریں,
لِکھن 'اشرف' اَوه لّگِاَے نام مےرا, ناں دے نال اپنا ۔
