هواواں وِچ مُهّبت دا سُنےها بھر دویں شاِار!
دِلاں نُوں موکھلا تے جین جوگا کر دویں شاِار!
هّداں تے هاں وِچھا بَےٹھے, اسیں جو اگن ِاه تاراں
ِانھاں نُوں سیت کرکے مهِک دے پھُّل دھر دویں شاِار!
بِگانی آس تے بَےٹھے پھَےلا کے جھول جو اپنی
ِانھاں دی جھول وِچ وی رِزک رجواں بھر دویں شاِار!
بهُت خُدغرز هواے نے, اهِلکار هُن زمانے دے
ِانھاں دی اکل توں پردے, اُلاںبھے کر دویں شاِار!
سڑک تے ریںگھدے کیڑے-مکَوڑے دی ترھاں جِهڑے
اُنھاں نُوں آدمی دی جُون دا وی ور دویں شاِار!
تخت تے بَےٹھ کے جو آپنی هَےںکڑ وِکھااُںدے نے
اُنھاں دی ڈُّب رهے سُورج ول نزر کر دویں شاِار!
گاے بنواس وِچ جو ےار مےرے دُور ساگر توں
اُنھاں نُوں وتن وِچ هی جین دا اوسر دویں شاِار!
پِآرے بهُت نے تارے, هنےرا هُوںجھ دےںدے نے
ےُگاں تک نُور برسن دا ِانھاں نُوں ور دویں شاِار!
بهُت کھُشکی مناں وِچ آ رهی هَے دِن-ب-دِن اّج کلھ
هوا وِچ هی زرا-ماسا, نمی تُوں بھر دوی شاِار!
