هزاراں بکھےڑے, تے لّکھاں جھمےلے,
زمانے تے, خُشِآں دے وی هَےن رےلے ۔
اسیں تےری خاتر هاں وےهلے هی وےهلے,
تُوں آ وےلے سِر, جاں وےلے کُوےلے ۔
نا جانےں, اساں کِهڑے ٹےشن تے لهِنَےں,
چڑھے هواے هاں, زِںدگانی دی رےلے?
جے نَےناں نے رهِناں اےں, ڈوبُو هی ڈوبُو,
تے خاباں وی رهِنَےں, ترےلے ترےلے ۔
جدوں تاایں آٹے 'چ, گھُن پیسناں اےں,
تدوں تاایں فسلاں نُوں, کھاناں اےں تےلے ۔
زمانے دے وِچ, بَوهت لوکی نے جِهڑے,
بِناں سںگھ نّپن توں, کّڈھدے نے ڈےلے ۔
بڑی اےه هِآتی, وفاواں نے ورتی,
بچی جو, جفاواں دے کھاںدی اے ڈھےلے ۔
مناای دا اے سوگ وی, ٹُر گِآں دا,
کُلوں بااد, فِر اَوهی, رَونک تے مےلے ۔
بنايا سی 'وارس' نے, ِاّکو ای راںجھا,
تے راںجھے بنااے, هزاراں هی چےلے ۔
جو چِڑدے سی اَوهتوں, مِری سُن کے 'اشرف',
پھڑی رهِ گاے نے, گُلےلاں, گُلےلے ۔
