هے-هُن چھّڈ بھَےناں کھےڈ رات کای گھنی
وےلڑا کھواب کھِآل دا ای ۔
بھَےناں لٹکی رات لٹکن تارے بھی
لٹکن پار سںمھال دا ای ۔
چھوٹے گھاه گھّتن گلوکڑی پلکاں بھی
شوکھ ِاس لال دا ای ۔
چھوڑ چھوڑ بھَےناں متاں رُس وںجے
کھَوپھ اَوس انوکھڑے بال دا ای ۔
آکھے متاں تَےنُوں کھےڈ پِآری
شَوک ن مَےںڈے وِسال دا ای ۔
متاں گاهلیآں دےوے مارے ساهِب
ِازت بهُت کمال دا ای ۔
جے وت راںجھن اےوےں بھاوےں تاں
اُزر کِآ هیر سِآل دا ای ۔
کِآ ڈر وِچ انھےےر کوٹھے
جے اُه مُّکھ دا دیوا بالدا ای ۔
پر هَےدر ِانشا اّلا اَوتھے
کھواب اُرُوس مِسال دا ای ۔۵۔
