لوک پرلوک وِّچ ِاّک دا سهارا دِّسے
ِاّک بِناں هور نال پریت ن لگاوے دِل ۔
سُپنے دے وِّچ بھی نا کِسے دی اے تّک رّکھے,
ِاّک چھّڈ دُوجے پاسے بھُّل کے ن جاوے دِل ۔
مےرے روم روم وِّچ ِاّک دا نِواس هووے,
ِاّک تے بھروسا رّکھ ِاّک نُوں دھِآوے دِل ۔
دُوجے گھر موتیآں دے ڈھےراں دی جے دّس پوے,
مںگن تاں کِتے رِها بات بھی ن پاوے دِل ۔
ِاّک اُتے اَےسا مےرا پّکا وِشواس هووے,
بھُّل کے بھی کدی کوای شںکا نا لِآوے دِل ۔
چےٹکی پکھںڈی لوبھی جاناں اَوس آدمی نُوں,
کدی کوای آن کے جے مےرا اے ڈُلاوے دِل ۔
ِاّک دے دھِآن وِّچ کھیوا هو کے لین رهے,
دُوسرے دی پُوجا کدی بھُّل نا کماوے دِل ۔
ِاّک دا هی جّس سدا پڑھے سُنے دِنے راتی,
سارِآں دے تاایں جّس ِاّک دا سُناوے دِل ۔
سُکھ سںسار دے جے بهُت سارے کول هون,
اَوس کھُشی وِّچ آ کے کدی ن بھُلاوے دِل ۔
سِر تے غریبی وی جے آن پوے کِسے وےلے,
پھےر بھی ن کدی مےرا مُول مُرجھاوے دِل ۔
اپنا هی رُوپ جان بھلا چاهے سارِآں دا,
وَےری سںدے چِّت نُوں بھی کدی نا دُکھاوے دِل ۔
لّگا رهے هر وےلے نےکی اُپکار وِچ,
کِسے دا نا بُرا مںگے, سںگے شرماوے دِل ۔
کِسے اُتے نےکی کر سدا لای وِسار دےوے,
سواساں دے اکھیر تّک کدی ن جتاوے دِل ۔
آپ کدیں بھُّل کے نا بُرے پاسے پَےر پاوے,
سگوں جان والِآں نُوں روک کے بچاوے دِل ۔
چںگے پاسے جان وےلے کھُشیآں مناوے سدا,
بھُّل کدی هووے تدوں ڈاڈھا پچھتاوے دِل ۔
لوک لّجا دُور کر اَےسی اےه دلےری کرے,
دین هو کے هّتھ جوڑ بھُّل بکھشاوے دِل ۔
آپنے هی مُوںهوں کدی گُناں نُوں نا آپ کهے
اَوگُناں دے تاایں مےرا کدی ن چھُپاوے دِل ۔
جےهڑا بھی اےه کںم کرے, کرے سّچے شَوک نال,
بھُّل کے بھی کدی کوای دںبھ نا وِکھاوے دِل ۔
دھرم اتے شرم دے وِّچ اےه اڈول رهے,
کِسے ڈر لالچ دے وِّچ بھی نا آوے دِل ۔
"اںمرِت" دے نےڑے کوای چِںتا بھی نا مُول آوے,
سگوں بھُّبیں روںدِآں نُوں مےرا اےه هساوے دِل ۔
