کِسے بےنکس نُور دی ناجک
چھل جِمیں نے ماری۔
لس لس تارِآں دے وِچ کںبی
سُبک تان جهی ناری۔
مَےنُوں جھںگ دے بےلے دِسیآں,
مُڑ سِآلاں دیآں جاایآں۔
تان بںسری دی سُٹ جُگ جُگ
اںبر پھڑے کلاایآں۔
سُنیآں رات وِچ ترِںجھن دیآں,
میںه جےهیآں جےهیآں گُںجاراں۔
ججبے ججبے بنّھ دےںدیآں,
سِهر مهین هجاراں۔
درد مںگُو دے جِمیں توں بھاری,
کھڑے روس وّڈ تانی—
کِںجھ پںجابے رُوه راںجھن بِن
پین جھناں دے پانی ?
کںدھی دِسے کهِکساں واںگُوں,
سُپنا بنّھ چھبیلی;
جِوےں جھناں دے سینِاُں نِکلی,
نِںمھی نیںد رسیلی۔
بےنجیر ترب 'تے ڈلھکے
پتلے نکس دے پانی;
نبھ دے پهِرےدار کی جانن
جوبن کھےڈ اںنجانی !
هُسن اکهِ رمج دا سیریں
نجریں سِهر جگاوے۔
بھرے جھناں دے وهِناں دی چُّپ
پلکاں 'تے سرماوے۔
جھںگ دے بےلے نجراں نُوری,
پتلے نکس پِآسے۔
مُلک دی ڈھاه ن کھور سکےگی,
پریت-وناں دے پاسے۔
تن دی مهِک سمُںدروں ڈُوںگھی,
مهِک ن ڈھُوںڈو کوای۔
کھےڈ دھرت دے نکساں 'تے جو,
بھےد دھرت دا هوای۔
تارِآں بھری رات دی سِکھروں,
ڈلھکے تےج ِاسارا۔
نَےں جھناں وِچ لِکھ کُجھ مُڑِآ,
مُّڈھ کدیمی تارا۔
کال دی نَےں ن کھور سکےگی,
رُوپ دا بھےد اپاری۔
ڈلھک رهی اںبر دے اُهلے
اّکھراں دی سرداری۔
هیر دے کومل تن چوں اُّٹھن
رمجاں واںگ اُکاباں۔
دےس پںجاب دے کُل رُّکھاں تے,
دمکن مِّٹھیآں جاگاں۔
ججبے نُوں رںگ رںگ کے آکھر,
تُر جاسن ونجارے۔
لٹبَوری کوای هےک پھِرےگی,
هر ساون دے دُآرے۔
هیر دی چھاتی مُدتاں تیکر,
هڑھ وسلاں دے کھےلے۔
کاںگ کهِر دی لَے جِاُں مَولے,
ون بھاری البےلے۔
لکھ سالاں وِچ پِآس بنےگی,
چال هیر دی سوهنی۔
لکھ سالاں وِچ رمج هیر دی
بول هںس دا هونی۔
کِتے کںدھی 'تے هںساں آاُنا,
سُن پِآس دیآں هُوکاں۔
سےج سُهانی دے وّل آاُنا,
مِٹھڑے ناج ملُوکاں۔
