هوٹھ کُجھ اسمان دے هِلدے پاے
کول هو کے سُن زرا اج دھرتیاے !
ِاه کِسے ایسا دے اُهیاَو هرف نے
جو اُنھے سُولی نُوں آکھے سن کدے ۔
رات دی بھّٹھی نُوں کِس نے بالِآ
کھَولدی هَے دےغ سُورج دی کِوےں
بات هَے دُنیآں دی دُنیآں واليو
دےغ وِچ پھِر بَےٹھنا هَے ِاشک نے ۔
زِکر سی مارجُو تھلاں دے کرم دا
رُک گِآ ساهاں دا چلدا کافلا
لِکھ رِها هَے کَون ساڈا مرسیآ
ٹُٹ رِها تارا کوای اسمان تے ۔
هّتھ دی مهِںدی کِسے نے پُوںجھ کے
پھےر باهواں توں کلیرا کھولھِآ
کَون آشک پھےر دانا باد دا
جا رِها تیراں نُوں هِچکی سَوںپ کے ۔
ساهمنے رُّکھاں دیآں کبراں کای
لاش هَے پھُّلاں دی موڈھا دے دِاُ
کلم نے کّجِآ هَے جیکن ِاشک نُوں
زِکر هُںدے رهِنگے ِاس کفن دے ۔
هوٹھ کُجھ اسمان دے هِلدے پاے
کول هو کے سُن زرا اّج دھرتیاے !
ِاه کِسے ایسا دے اُهیاَو هرف نے
جو اُنھے سُولی نُوں آکھے سن کدے ۔
