هِجر دی تختی لِکھدا رهِںدا دِل۔
بالاں واںگُوں اّکھر پاںدا دِل۔
پھُّل گُلاب دا کھِڑِآ هويا وےکھ,
پُّچھ نا کیکُوں ٹوٹے هويا دِل۔
مےری گّل نا پّلے اُهدے پای,
جِسدے هّتھ وِچ رهِںدا مےرا دِل۔
سّدھر مَےنُوں واںگ بھںور دے سی,
دِل درِآ وِچ ڈُّبا هويا دِل۔
ساری رات نا مَےنُوں دےوے سَون,
پِںجرے وِچ پکھےرُو ورگا دِل۔
هور 'زفر' مَےں اُهنُوں آکھاں کی,
اَوهو اّچھا جِسدا اّچھا دِل۔
