هِک وِچ خںجر ڈوب کے سَوں گاے, اجکلھ ِااُں نایں کردے لوک
هُن تاں دِل نُوں دُکھ جِها لا کے, هَولی هَولی مردے لوک
مَےں کد سُوهے بول اُگااے, مَےں کد رَوشن بات کهی
مےرے پےش تاں اَےوےں پَے گاے, ِاس بےنُور نگر دے لوک
جِهڑی رُت نُوں ‘اُمرا’ کهِںدے اُس دی ٹھںڈ وی کَےسی هَے
جِس دِن تیک سِوا نا سےکن رهِن وِچارے ٹھردے لوک
رےتے اُتوں پَےڑ مِٹدِآں پھِر وی کُچھ چِر لگدا هَے
کِنّی چھےتی بھُّل گاے سانُوں تےرے ےار نگر دے لوک
لِشکدیآں تلواراں کولوں اجکل کِهڑا ڈردا هَے
ڈردے نے تاں کےول اپنے شیشے کولوں ڈردے لوک
جو تلیآں تے چںد ٹِکا کے گلیآں دے وِچ پھِردا هَے
اَوس کھُدا دے پِّچھے لّگے پاگل پاگل کردے لوک
ِاه ِاک دھُکھدا رُّکھ آيا هَے, ِاه آای دھُن ماتم دی
ِانھاں لای دروازا کھولو ِاه تاں اپنے گھر دے لوک
اَےسی رات وی کدی کدی تاں مےرے پِںڈ تے پَےںدی هَے
دیوے هی بُجھ جان نا کِدھرے هَوکا لَےن نا ڈردے لوک
پَےسا دھےلا, جّگ جھمےلا, رَونک مےلا, مَےں مےری
سِوِآں کولوں کاهلی کاهلی لںگھے گّلاں کردے لوک
راجے-پُّتراں باگ اُجاڑے, دوش هوا سِر دھردے لوک
باگ تاں اُجڑے, جان نا جاوے, اےسے گّلوں ڈردے لوک
