هِںد-پاک دو دےش ِاک هال !
هّتھ بنّھے سبھ دے مُلک مےرے دِآں چوراں نے,
کُجھ نشِآں نے پّٹِآ, کُجھ پّٹِآ رِشوتکھوراں نے۔
ِاتھے ٹھرکی رےپی بابے وی هزاراں نے,
ِاتھے لُّچے لیڈر, وِّچ گھُںمدے چِّٹیآں کاراں دے۔
ِاه کهِںدے سَوں جااَو, سُّتے رهو تے اُٹھيو نا,
کوای جاگ جاوے تاں چلدیآں پھِر تلواراں نے۔
پر کوای کيوں جاگے هُن کوای جاگنا چاهُںدا نهیں,
اّگ گُآںڈھ وےکھکے ساڈا دِل گھبرااُںدا نهیں۔
پر بُّڈھے هّڈاں دے دُکھ وی راجنا بھارے نے,
تے جُآن لهُو تاں گھُّپ نشِآں نے ٹھارے نے۔
هُن پںتھ دے ٹھےکےدار اَےےاشی کردے نے,
دھرم دے نا تے کھُوب سِآسی کردے نے۔
ِاتھے بلاتکاریآں دے وّڈے وّڈے ڈےرے نے,
اّج اکال تکھت وی ٹھےکےداراں نے گھےرے نے۔
ِاتھے چور سمجھدے کھُد نُوں راجے سِآست دے,
ِاه توهپھے مِلے نے سانُوں وِّچ وِراست دے?
لڑاکے هِںد-پاک نُوں آپ چُسکیآں بھردے نے
کی پھرک پَےںدا اے پُّت تاں ماواں دے مردے نے۔
کُجھ پُّت نشِآں نے مارے کُجھ مارے بےرُزگاری نے,
باکی جو بچے سی اُه کھِّچلے جهاز دی باری نے۔
سی پهِلاں کهِںدے ماپے مُڑ آ پُّترا وتنا نُوں,
پر هُن سوچ بدل گای بول بدل گاے ماپِآں دے,
ڈھلیآں چھاواں بوهڑ دیآں کِّکراں سُّکیآں لگدیآں نے,
وگن هواواں تّتیآں, سّتھاں سُنّیآں لگدیآں نے,
ڈھل گاے دِن جوانی ڈھل گای پُّت نُوں اُڈیک دِآں,
لںگھ گِآ وےلا مِلن دا, آایآں گھڑیآں آکھیر دیآں ۔
سااُن مهینے جد وی بّدل چڑھ کے آاُںدے نے,
چےتے وِچھڑے پُّت دے سینے ماںواں دے اّگ لااُںدے نے۔
جوان دےش مےرے دے نِّت جهاجے چڑھ جاںدے ,
پِّچھے ٹھےڈے کھان نُوں بُڈھڑے ماپے چھّڈ جاںدے۔
بچ گای بےرُزگاری نشِآں دے وِّچ سڑ چّلی,
ارتھی باپُو دی وی گَےر موڈھے تے چڑھ چلی
ارتھی باپُو دی وی گَےر موڈھے تے چڑھ چلی....
