هو پںجاب واليو, هو گُلاب واليو
وِرسا بچا ليو, بولی سںبھاليو
ِاه بات پِآری اے
پھُّلاں دی کِآری اے
کھںبھ تِتلی والے جو
پِڑ کِّکلی والے جو
کھُںڈھاں دی ڈھانی دا
اَوه چھِڑی کهانی دا
دھُونی دیآں باتاں نُوں
سّجرے جزباتاں نُوں
هااے مار لِآ کلچر نے
ِاس رَولے لّچر نے
ِاس شور شرابے توں
بےوکت خرابے توں
چھُٹکارا پا ليو, پںجاب واليو
گّل بهُت نِآری اے
اںبر دی اُڈاری اے
اجے کّلھ دیآں گّلاں نے
جو ماریآں مّلاں نے
جمنا توں سِںدھ تاایں
کابُل توں هِںد تاںای
ِاّک باگ پِآرا سی
ِاّک پیںگھ هُلارا سی
انکھاں لای لڑِآ جو
ِاّجتاں لای اڑِآ جو
هِّک تانکے کھڑھِآ جو
پرچم سی چڑھِآ جو
کُجھ گِّدڑ چالاں نے
سّتا دے دلالاں نے
وںڈ کیتا لیراں سی
رل کھادھیآں کھیراں سی
اُس تسویر پُرانی نُوں
کدے نا بھُلا ديو, پںجاب واليو....
هُن هور هی مسلے نے
پھُّل کِسنے مسلے نے
گُرمُکھی پِآری توں
پھُّلاں دی کِآری توں
مُوںه موڑی بَےٹھے نے
اںگرےزی هِںدی نال
سِر جوڑی بَےٹھے نے
گھروں کّڈھ کِتاباں نُوں
پھُّلدان لِآںدے نے
کِّدھر نُوں جانا سی
کِّدھر نُوں جاںدے نے
نشِآں دی دلدل هَے
کی هُںدا اّجکّلھ هَے
کںم مِلے نا دےساں ‘چ
پُّت رُلے وِدےشاں ‘چ
گھر سنّے – مسُنّے نے
رهے آٹے گُنّے نے
اُداسیآں راهاں توں
بےدرد هواواں توں
کی رهِنا ڈر ڈر کے
کی جِاُونا مر مر کے
رُوهاں دے جُگنُوں نُوں
سُورج بنا ليو, پںجاب واليو...
