هور دے هور پھسانے گھڑ کے روج سُناںدے پاے اَو, کی اجماںدے پاے اَو
کُوڑ دی مِّٹی تھّلے جیںدا سّچ دپھناںدے پاے اَو, کی اجماںدے پاے اَو
انّھِآں کرکے جیبھاں وّڈھ کے سدیآں توں ِاه ِاکو ِاک تماسا سانُوں
واںگ مداری وارو واری کِںج وِکھاںدے پاے اَو, کی اجماںدے پاے اَو
پِآر خلُوس دے کوٹھے ڈھاه کے, لوبھ دے مهِل مُنارے پا کے, ساںجھ مُکاکے,
بے-هِّسیآں تے بے-وسیآں دے سهِر وساںدے پاے اَو, کی اجماںدے پاے اَو
کُجھ نا کُجھ تے سوچو, کُجھ تے سمجھو, آپنے آپنے کملپُنے وِچ لوکو,
کِنّے چِر توں هّتھیں آپنی کھّل لُهاںدے پاے اَو, کی اجماںدے پاے اَو
ِاکو ماں دے پُّتراں نُوں ای دین دھرم دے ناں تے خَورے کِهڑی گّلوں
ڈںگراں واںگُوں ِاک دُوجے دے نال لڑاںدے پاے اَو, کی اجماںدے پاے اَو
کِنّے چِر دا سِر توں پانی لںگھ گِآ اے, جاگن دا پر سُّتے جِهنوں
لوڑھا نایں اے هالے تیکر جِهن بناںدے پاے اَو, کی اجماںدے پاے اَو
چےتر رُّتے کَون کھِجاواں ورگے لوکاں کولوں ‘سںدھُو’ ِاه گّل پُّچھے
کھِڑ کھِڑ هّسدے پھُّل کلیآں نُوں کِںج جکھماںدے پاے اَو, کی اجماںدے پاے اَو
