هور کی ! ِانھاں نے اُسنُوں آکھنا۔
کِشتیآں نے تاں هَے ساگر ناپنا۔
نیلیآں جھیلاں نُوں ِاسدا هَے پتا,
بهُت اَوکھا هَے کِسے لای ڈُّبنا۔
پر تاں لگ سکدے نهیں کھُشبُو بِناں,
جد کِ هر مَوسم هَے چاهُںدا اُّڈنا۔
پھُّل ِاس کرکے وی ےارو پھُّل هَے,
کِاُںکِ هر ِاک نُوں نهیں اَوںدا مهِکنا۔
آلھنے ورگا هاں مَےں تاں اّجکّلھ,
پںچھیآں جانَے چلے مَےں بِکھرنا۔
’وا-ورولے نال کِنّا چِر پھِروگے,
اںت پَےراں نے هَے گھر نُوں پرتنا۔
