هوٹھاں تے هاں دُمےل دے سُورج دا جام هاں۔
رُّکھاں نُوں مِلن نِکلی آوارا شام هاں۔
بُّلے هوا دے تے پرِںدے لَے گاے کدی,
اپنے گھرے پرتی نا جو شب دا سلام هاں۔
تَےنُوں هری بھری کِسے مںزل دی هَے تلاش,
مَےں چنّ ترھاں ویران, پر رَوشن مُکام هاں۔
لِکھ هی لِاَے تاں کُجھ سماں اےداں هی رهِن دے,
لِکھکے مِٹا نا, پھِر وی مَےں تےرا هی نام هاں۔
پّتے کی! مےرے سّل وی, لَے گای هوا اُڈا,
جںگل تے جو بیتی هَے, مَےں اُسدا پَےغام هاں۔
پڑھ جاں نا پڑھ تُوں پرااے واںگ تاں نا وےکھ,
‘اجمےر گِّل’ مَےں تاں تِرا اپنا کلام هاں۔
