هُن دےکھِآ کراںگے روز
آپ نّکے موڑدا بابا نانک
ٹِںڈاں گااُںدیآں نّچدیآں تّکِآ کراںگے
دُور لّگیآں دُوربیناں
کد کردیآں نے سینِآں نُوں نےڑے
بابے دے گھر دا راه اُسرِآ
مِّٹیآں نے گلے لّگنا
ِاک دُوجے پِںڈ نے جّپھیآں پااُنیآں
راه جو کدے رُکدے نهیں هُںدے
اںبر دی چھاں تے کوای لکیر نهیں مار سکِآ
پون نُوں کوای روک نهیں سکِآ
گااُںدی چور کردی نُوں
راوی تے جھناں دی پِآس مِٹےگی
دِل دیآں گهِراایآں چ
اُتر کے چاا نهااُنگے
رُکے کدم ٹُرے
سینِآں چ ریجھاں جاگیآں
شام گُڑ وںڈن جاوےگی گھر گھر
سّکرگڑ نارووال نے بھںگڑا پااُنا
راه جھُوںمنگے رَونکاں دےکھ 2
جِّتھے تَےں اگلا سےوک تھاپِآ سی
اّج اَوتھے دُشمن نے دُشمن نُوں
بُّکل 'چ لَےنا هَے
کوای کرِشما هونا هَے
کںڈے وی کِوےں پھُّل بن جاںدے نے دےکھےگا آلم
کوںپلاں پلکاں کھولنگیآں
وںگاں چوں سُّتی چھنکار جاگےگی
سُورج زمین تے آپ آ کے
رِسماں وِچھااےگا
ِانسانیات دی گّل شُرُو هووےگی
تواریکھ لِکھی جاوےگی دھرت تے
کھےتاں چ مےلے لّگنگے
پھسلاں گھوڑیآں گااُنگیآں
گُردُآرے تے مسجِد دی
گلوکڑی نے نِّگھ کھِلارنا هَے مِل کے
مُهّبت نے نپھرت نُوں کبریں دپھنااُنا هَے
اسمان نے ساںجھی چھّت بکھشی
تارے چنّ اںبر وِهڑے 'کّٹھے هواے
پَوناں نے بلدیآں سرهّداں ٹھاریآں
پںچھیآں نے
کرتارپُر آلنے جا پااُنے رُّکھاں تے
رستِآں نے رلمِل نےڑے بهِ
گّلاں کرنیآں پُرانیآں
هںجھُوآں نے کھُشی دے گیت گااُنے
سّکھنیآں جھولیآں بھریآں جانگیآں
در کھُّلھے گھر کھُّلھے
نُور آيا اُداس رُّکھاں پّتِآں 'تے
چِراں توں مُرجھااے پھُّل کھِڑنگے
زکھمی پںچھیآں نے وی ارشیں اُڈاناں بھرنیآں
ااپاں راوی 'چ رلمِل تاریآں لاواںگے
پلکاں 'تے رّکھ دو کھاب
چھںڈ کے اںبر وِچھاواںگے
ٹِمکدے تارے توڑ
سُنّیآں بستیآں رُسناواںگے
سُورج هی سوےرے وںڈدے نے
شےر هی هُںدے نے جںگل دا مان
پُرانے راهاں تے نهیں ٹُریدا
پَےڑاں 'چ نوےں رستے وِچھا لایدے نے
