هُںدے نے کُجھ کُ چانن چِرکال رهِن والے,
مےرے دِل دِآ اَو چنّاں ِاه ناں داگ لهِن والے
تُوں هَےں سّچ دا مُساپھِر تے ِاه هَے کُوڑ دا پسارا,
کِتے بهِ ناں جاایں چھاوےں ِاه مینار ڈھهِن والے
کهِ کے گِآ هَے سُورج دیوے نُوں جان لّگِآں,
جگدے نےں اںت کايا ’تے سےک سهِن والے
مےرے نام کر گِآ هَے کوای کھُدکُسی توں پهِلاں,
اُهدی جِںدگی ’تے رهِںدے سی جو کهِر ڈھهِن والے
مےری پِآس دا سپھر هَے نِرچھاواں اںتهیناں,
تے مُهّبتاں دے پانیں پل-چھِن ’چ لهِن والے
ڈاڈھا هَے سےک سّچ دا بچ جااے کُجھ جے بچدا,
هٹ کے جرا کُ بهِںدے سینےں ’چ رهِن والے
ورھِآں دے بااد پھُّٹے کايا مےری ’چوں پّتے,
پرتے مُساپھری توں مےری چھاں ’چ بهِن والے
