هُنے-هُنے آيا هاں اَوتھوں
جِّتھے کِتے-کِتے
مےرے بوهڑ پِّپل کھڑے
اجے وی اُڈیکدے هن مَےںنُوں
مِّٹی اُڈ-اُڈ
چاا نال گل لّگی
کهِںدی اَےتکیں لَے چل مَےںنُوں وی نال
مےرا وی نهیں هُن تےرے بگَےر کُجھ لّگدا
کوای نهیں رِها هُن تےرے ورگا
دِل دی پُّچھدا دِل دی کردا
چںدرِآ آپ تاں مُڑ جانا اے
ساڈے کرےد کے 'کّلے چھّڈ جانا اے زکھم
بااد دس کِهدے گل لّگ لّگ رون ِاه بُوهے
کِهدے جوگیآں سُنّیآں راتاں
چُنّیآں دے هںجھُوآں نال نُّچڑدے لڑاں کول
کِّتھے هُںدے نے موڈھِآں تے رّکھن ورگے دھرواس
راهاں کول کِّتھے بچدیآں نے
تھّکے هواے پَےںڈِآں لای کوسیآں-کوسیآں ٹکوراں
دراں نے دُّکھ سُّکھ پھرولے
گھر نے باتاں سُناایآں راجے رانی دیآں
چِراں توں سُنّے بنےرے نے وی اَوس دِن کاں اُڈااے
گھر دا اُجڑِآ سںسار پل بھر لای
هںجھُوآں دے گیتاں نال وسِآ هسِآ
بےری تے اَودن پھِر توتے آ گاے سن
ٹُّکن لگ پاے سن دو چار لگے امرُود
نےڑے لااے مےرے امرُود توں
نلکے دی گُآچی هّتھی نا لّبھی
ماں دی گھُںمدی چّکی نا دِسی
مدھانیآں کِّتھے گھںم-گھُںم کردیآں نے
رب جےهے هّتھاں بگَےر
کد سُورج پّکدے نے
سُنهِری چنّ تارِآں دی پرات بِن
کوای نهیں ڈّٹھدی پیڑی
جِنّا چِر دادی دا چرکھا نا گھُوکے
بںد سکُول 'چ پایآں رهِ گایآں پَےڑاں
اّڈیآں چّک-چّک دےکھیآں
سجاواں دِںدے ماسٹراں دے نکش کّٹھے کیتے
بںٹے کھےڈن لای
کھُتیآں دے نگمےں گِنے
مجھاں گاواں دے سںگلاں 'چوں
کاے گیت مِنے
هتھیں لااے رُّکھاں دے دُّکھ سُنے
پِںڈ دے پِآر 'چوں بچے چاا پُنے
تسویراں دیآں تهاں 'چ ساںبھ-ساںبھ کے
لُکو کے لَے آيا هاں پںجاب دی
دھُدل دی سُگںدھ
دھرت کِ جِّتھے کِ دِن وی
مےرا گیت نا وِسرِآ
دُکھی نا هوای
کوای وی راگ مےری ترز دی
گلوّکڑیآں 'چ لوهڑے دی مهِک سی
بولاں چ بےهّد سی مِٹھت
ساهاں نُوں گل لّگن دی کاهل سی
رات دِن ِاںجھ هالو بےهال سی
