ِاه سوچ ڈر نے جاںدیآں چھّتاں گھراں دیآں۔
کردی هَے پَون سازشاں کِس کِس ترھاں دیآں۔
مَےں تاں سی رات کّٹنی, پر ِاه سی کی! پتا,
کاتل دے گھر نُوں کھهِںدیآں کںدھاں سراں دیآں۔
لّگا پتا تباهیآں جھّکھڑ کیه کیتیآں,
کردے بِرخ گّلاں سُنے ٹُّٹے پراں دیآں۔
هِّلدے اجیب ڈھںگ نا’ پردے هوا دے نال,
مهِفل 'چ گّلاں تےریآں جد سر-سراںدیآں۔
ِاک چںد بن کھِڑے تِرا چِهرا هَے آسمان,
راتاں ’چ اّکھاں تےریآں دیوے جگاںدیآں۔
مکتل تِرا هِساب سی, جیون مِرا ےکین,
ڈریآں سلیباں, کِس ترھاں مَےنُوں ڈراںدیآں۔
کُجھ دُّکھ, رُّکھ, بال تے آساں دے تبسرے,
هُںدیآں ِاهو نِشانیآں وّسدے گھراں دیآں۔
