ِاک اّدھی وی گّل نهیں کردا 'انور' جی کُّل سوچاں دے ۔
اُهدے بارے لِکھن بهواں تے سُّک جاںدے بُّل سوچاں دے ۔
سِخر دُپهِرے دُوروں تّکِآں روهی لّگے ندی دے واںگ,
پانی دے پهُںچن تک دیوے هو جاںدے گُل سوچاں دے ۔
سوچاں, اُه سوچاں جو بںدے نُوں ِانسان بنااُںدیآں نے,
جاندِآ مِل جاون تے مَےں بھر دےواں مُّل سوچاں دے ۔
سِجدے کر کر گھسے نا مّتھا سدا سِآنپ کیتی اے,
سوچاں ساتھ نا دِتا مَےں تے نال گِآ رُل سوچاں دے ۔
ِاشک دی مںزِل دے اُس تھاں تے اّگے رستے پھٹدے نے,
پِآر دی اّکھوں جِّتھے هںجھُو جاںدے نے ڈُّل سوچاں دے ۔
دِل دے شیش مهِل وِچ سّدھراں رّتے چولے پااے نے,
باغاں وِچ بهار آای تے لال کھِڑے پھُّل سوچاں دے ۔
سوچ وِچار جهالت دے وِچ, بّتی دا کںم دِںدی اے,
تُوں تّکِآ لو لّگی اںدر جھرنے گاے کھُّلھ سوچاں دے ۔
