ِاک دُوجے لای ٹھںڈھیآں چھاواں ورگے نے
اَوه جِنّھاں دے دِل درِآواں ورگے نے
نا بای ِاسکا ڈر لگدا اے تےرے توں
بھاایآ تےرے روگ بلاواں ورگے نے
سبھ کُجھ سِر ’تے رّکھِآں ای مِل جاںدا اے
مےری ماں دے هّتھ دُآواں ورگے نے
تُوں ماڑے دی کِس کھتا نُوں رونا اےں
ِاه کڑمے تے آپ کھتاواں ورگے نے
کاں تے کاں نے گّل کی کرنی کاواں دی
هُن تے سوهدے باج وی کاواں ورگے نے
هّس نا هّسِآں سَو سَو پھتوے لگدے نے
اےتھے هاسے سکھت گُناهواں ورگے نے
ماڑے گھر وِچ خُسی وی مرگاں ورگی اے
تگڑے گھر وِچ سوگ وِآهواں ورگے نے
