نِّکی جهی ِاک کوِتا هَے,
مےرے من دے جو پِچھواڑے,
چوراں واںگُوں سُوهاں لَےںدی,
گھُںمدی رهِںدی ۔
ِاس نُوں لِکھن سمےں هر وےلے,
مےری کانی کںب جاںدی هَے ۔
دُنیآںدار گرِستھی هاں مَےں,
ٹّبر مےرا وّڈا سارا,
ڈردا هويا ِاس کولوں مَےں,
لُکدا رهِنّا ۔
سَو ول پا کے,
چُپ-چُپیتا کُںڈی لا کے,
هو کے ِاکلواںجھے بهِنا ۔
پر ِاه لهِنےداراں واںگُوں,
مےرا زرا وساه نهیں کھاںدی ۔
بھاوےں کِنّے پاپڑ وےلاں,
بھاوےں کِنّا دھوکھا دےواں,
پر ِاه چھّڈ کے مےرا بُوها,
ِاک گھڑی وی دُور نهیں جاںدی ۔
مَےنُوں ڈر هَے ِاس کوِتا نے,
مےری روٹی کھوه لَےنی هَے ۔
چھِلڑ چار مهینے پِچھوں,
جِهڑے مِلدے,
هٹ جانے نے ۔
مَےنُوں ِاس لای کھرھوے کھرھوے
سُولاں ورگے تِّکھے تِّکھے
اںگِآراں جهے مگھدے هواے,
بول نهیں مِلدے ۔
مَےں تے چِر توں کُولے کُولے,
پھُلاں ورگے لَےرے لَےرے,
گیت لِکھن دا آدی هوياں ۔
کدے کدے پر دِل کهِںدا هَے,
"تکڑا هو کے کّڈھ هَوںسلا,
اَےوےں کاهنُوں ڈھےری ڈھاهی ۔
کول بُلا کے ِاس کوِتا نُوں,
جو کهِںدی هَے بھےٹا کر دے ۔
آپنی کانی دی کُل شکتی,
ِاس دے پَےراں اُتے دھر دے ۔
کوای پربت ڈھهِ نهیں پَےنا ۔
کِسے خلیپھے آ کے تَےنُوں
کھا نهیں لَےنا ۔"
