کےهے تُساں دِل پّکے کیتے, کےهے تُساں چِّت چااے
کدی نا لای جے وات اساڈی, نا کوای سُکھ سُنےها,
تُساں ِاه چُّپ دا روزا رّکھِآ, دّسو کِاُں اجےها ۔
تُسیں اساڈے من وِچ وّسو, اسیں نا چےتے آاے ۔
کےهے تُساں دِل پّکے کیتے, کےهے تُساں چِّت چااے ۔
ِاه چےتر دیآں کھُّلھیآں رُّتاں تے ِاه چاننیآں راتاں ۔
کِنّی واری بهِ بهِ کّٹیآں کر کر گّلاں باتاں ۔
دِل بھَےڑے نُوں اُوها سّدھر اّج وی پای ستااے ۔
ِاه مُڑ پھِر اُنھاں نُوں ڈھُوںڈے, جِهڑے وکت وِهااے ۔
کےهے تُساں دِل پّکے کیتے, کےهے تُساں چِّت چااے ۔
کی هُن چوکھے پا بَےٹھے اَو اپنے گل ولاوےں ?
اُه وِهل دیآں رُّتاں لّدیآں, ڈھل گاے اُه پرچھاوےں ۔
کِس دی کںڈی اُّتے آخِر آاے نهیں پلانے ۔
دُنیآ دے جںجالاں وّلوں, اسیں تُسیں هاں ساوےں ۔
اےنا وی کی هووے سّجن, سّجن نُوں بھُّل جااے ۔
دےس پرااے کی جا بَےٹھے, بن گاے آپ پرااے ۔
کےهے تُساں دِل پّکے کیتے, کےهے تُساں چِّت چااے
