ِاک ندی واںگر روانی اَوس دی۔
جو کهانی مَےں بِآنی اَوسدی ۔
سوبھدے جِاُں چنّ تارے رات نُوں
سوبھدی سُورت نُرانی اَوس دی۔
سَوں گِآ پلکاں 'تے دیوے بال کے
بےمِسالی ساودھانی اَوس دی ۔
نَےن کهِ دےںدے نے سبھ بولے بِنا
کی کهاں جادُو بِآنی اَوس دی۔
ارتھ تاں شبداں دے نے گهِرے بڑے
تیر واںگُوں تےج کانی اَوس دی ۔
کھِآل اُڈدے اںبریں سُرخاب جِاُں
سوچنی هَے آسمانی اَوسدی ۔
هر ِارادے وِچ بڑی پُکھتا دِلی
بس مُهّبت هَے رُهانی اَوسدی ۔
کهِن نُوں تاں کهِ رهے نے سبھ غزل
ِاه سُمَےرا ترزمانی اَوس دی ۔
