نیںد مےری دیآں پلکاں بوجھل
اّتھرُو لٹکے هواے ۔
رات جِوےں ِاک پںچھی گھاِال
اُڈدا اُڈدا رواے ۔
اُه اّتھرُو ساڈے تارے بن گاے
جِهڑے دھرت نا ڈِّگے,
اُه هاُکے ساڈے گیت بنے نے
جِهڑے هِّک وِچ مواے ۔
رات-کُڑی دے وال نے بِکھرے
چانن دی وینا 'تے
بِرها جاگے, منوا گااے,
دووےں نے اّدھمواے ۔
سُّتِآں برِچھاں نُوں نا چھےڑیں
هاُکے-لّدیاے وااے ۔
ِاه دروےشاں واںگ کھڑوتے
پّت پّت هِںجھ پرواے ۔
پُورنِماں دی رات اُهناں نُوں
چنّ دے نال لِآویں,
نزراں واںگ اکاشیں بھٹکن
تارے کھواے کھواے ۔
'رات-رانی' دے پّتِآں وِچوں
رِشماں کِر کِر جاون,
وال کِسے دے جِاُں 'واواں تے
مهِکاں نے هن دھواے ۔
لوکی تاں شبداں دے ارتھاں
توں ڈُوںگھا نا سوچن,
اسیں تاں بھاوےں سارے نغمے
پیڑاں وِچ سمواے ۔
نیںد مےری دیآں پلکاں مُںدیآں
اّتھرُو لٹکے هواے ۔
رات جِوےں کوای پںچھی گھاِال
اُڈدا اُڈدا رواے ۔
