سُپنِآں دے آلھنے وِچ
رات بھر کوای رهِ گِآ
گّل سی نِروان دی
پر جِسم خاکی کهِ گِآ ۔
ادب اّکھیآں دا اسیں
کدماں دے وِچ دھردے رهے
رات دی دهلیز تے
تارے دُآ کردے رهے ۔
ساه کِسے دا پرس کے
هر ساه جدوں لںگھدا رِها
پتجھڑاں دی زُلف وِچ
کلیآں کوای ٹُںگدا رِها ۔
چنّ دا ِاک جام, سوهنی
رات نے بھرِآ جدوں
اُمر دا موتی کِسے نے
وارِآ ِاک نزر توں ۔
جگمگاںدے دیوِآں دا
کافلا لںگھدا رِها
کَول کای دےںدا رِها
تے کَول کای مںگدا رِها ۔
نزر دا درِآ تے جِںدڑی
رات بھر تردی رهی
دین دا سی زِکر, دُنیآں
رات بھر کردی رهی ۔
