ِاک رَوشنی دی لیک سی, جاں کِ سی پھِر خُدا۔
سانُوں جو کهِکے تُر گِاَے, ِاک شخس الوِدا۔
گھر گھر چ اُسدی لٹکدی تسویر وےکھ نا,
کّلھ جِس نُوں چھُپن دے لای مِلدی نا سی جگھا۔
هر کوای آپنا کهِن دا اّج دںبھ پالدَے,
کِس کِس دا دوست اُه سی, زرا گّل هَے جُدا۔
درِآ تھلاں 'چ سُّک گاے, ساگر بڑا هَے دُور,
بےڑی تُرے اگاںه کِوےں? ماںجھی هَے سوچدا۔
رِشتا بچااُن واستے چاهیدی هَے اُمر,
شیشا هَے ِاسنُوں ٹُّٹدے نا وکت لّگدا۔
کِهڑا کھِڈَونا مںگدَے لگدا نهیں پتا,
سینے چ بّچے واںگ هَے ِاک درد وِلکدا۔
مےلا لگا کے بَےٹھیآں بربادیآں گھرے,
درشک دے واںگ مَےں وی هاں اُنھاں نُوں وےکھدا۔
سبھ کھےرُوں کھےرُوں هو گِآ, سی مےرا تن بدن,
پرِوار بارے مَےں وی هاں ماں واںگ سوچدا۔
