ِاّک-ِاّک کرکے ےاد پاے آون سّجناں دے سبھ لارے ۔
رات نُوں سُورج دےکھاں 'اکبر', دِن نُوں دےکھاں تارے ۔
گُںم-سُںم کھڑھیآں مےریآں سّدھراں تےرا رستا دےکھن,
جُگنُوںآں واںگُوں دےن بھُلےکھے وےلے دے لِشکارے ۔
چار-چُپھےرے جاگدِآں خاباں نے پهِرا لايا,
رںگ-برںگے, بے-ترتیبے جزبے لَےن هُلارے ۔
ےاد تِری جد آوے دِل 'چوں ِاںج آوازاں آون-
رات دے پِچھلے-پهِر جِاُں کوای کھُوه وِّچ پّتھر مارے ۔
لهِراں دِںدیآں تےز هواواں, بِّٹ-بِّٹ پایآں تّکن,
اُکھڑِآں اُکھڑِآں ساهواں اُّتے لوکاں مهِل اُسارے ۔
اُّچے-اُّچے کوٹھِآں اُّتے چھوٹے چھوٹے بںدے,
ِاںج پاے جاپن, جِوےں زمانے شیشے وِّچ اُتارے ۔
جدوں اچانک راتاں وےلے چںد چمکدا دےکھاں,
'اکبر' مےرے اںدروں کوای مَےنُوں 'وازاں مارے ۔
