پّلا هیر دا سَےدے نُوں پھڑاِا کے تے, بُوٹا اںب دا اُجاڑیں لاِا دِّتا۔
لوکی مںدڑا مُّکھوں الاِا دے نے, وِّچ دال دے کوکڑ رلااے دِّتا۔
سکھیآں آکھدیآں چاچے چُچکا وے, کولے کُوںج دے باز بهاِا دِّتا۔
بوڑے کھُوه وِّچ بّچی نُوں بوڑدے نے,پرے پدھاںنیآں نے آکھ سُناِا دِّتا۔
دھی دے دے دھیدو نُوں مار دھاهاں, ديوتا درد دا جِمی پٹکاِا دِّتا۔
کھڑدُںبِآں, مینِآں, لںنگِآں نے, کربلا سِآلاں دا بنااے دِّتا۔
پھَوج پھِراک دی چاڑ بھاری, اّگے شَوک دا سَےناپتی کھڑاِا دِّتا۔
کازی شمسدین کُچّجڑے نے,سواب هیر دے وِآه دا بناِا دِّتا۔
چااُ هیر دا بلیآں بےگماں دا, کِسے شَےتان نے بنّھ بِٹھااے دِّتا۔
چنّ چمکدا جِمیں نا بھاںودا سی, بھورا پُّٹ کے کِتے دپھناِا دِّتا۔
مُتالا ِالم دا کرن والِآں نے,گّدو واںگراں لِٹ دِکھاِا دِّتا۔
بھںڈاں لاگیآں مومناں کاجیآں نے,کجیآ هیر دے ِاشک دا مُکاِا دِّتا۔
ستگُر سِںگھاں سّٹھ سهےلیآں والڑی دا,چور-چُّپ جِاُں کاج مُکاِا دِّتا۔
