ِاںج هالوں بے هال نی مااے
بھُّل گای آپنی چال نی مااے
اَونے پھّٹ مےرے جُّسے 'تے
جِنّے تےرے وال نی مااے
دوزخ تَےتھوں دُوری, جنّت
تےرے آل-دوال نی مااے
هُن تے کُّجھ نایں نزریں آاُںدا
هور ِاک سُورج بال نی مااے
مَےں درِآواں دا هانی ساں
ترنے پَے گاے کھال نی مااے
مےری چِںتا چھّڈ دے, اَےتھے
رُلدے سبھ دے بال نی مااے
مےرا مّتھا چُںمِآں تَےنُوں
هو گاے چوی سال نی مااے
هر چھوٹی وّڈی آفت وِچ
تُوں سَےں ساڈی ڈھال نی مااے
هُن نا دُّدھ پِآایں پُورا
وّڈے هون نا بال نی مااے
جِهنُوں مِلیاے پھاه لَےںدا اے
هر بںدا کوای جال نی مااے
شهِر دے سُّکھ کیه لِکھاں تَےنُوں
مُّل نهیں لبھدی دال نی مااے
افزل اهسن لوها سی, پر
کھا گِآ درد جںگال نی مااے
