اسیں بکرے بُلااُںدے اُنھاں نُوں چںگے نهیں لگدے
چلو ِاںج هی سهی
اُه تاں بس شُگل فرمااُںدے رهے
وَےن سُندے آاے
داد دِںدے رهے…
زِںدگی جے کوِتا جهی هُںدی
اسیں خاموش هی رهِںدے
سُفنے جے پّتھر دے هُںدے
گیٹِآں سںگ هی پرچ چھّڈدے
پانی نال جے ڈھِّڈ بھر سکدا
تاں پی کے سَوں رهِںدے
چاںدنی جے اَوڑھی جا سکدی
سِاُوں کے پا لَےںدے…
اےتھے پر کُّجھ نهیں دِسدا
امن دیآں گھُّگیآں ورگا
گیتاں دے درخت نهیں لّبھدے
جِنھاں سںگ پیںگھ پا لایاے…
اسیں تاں کھوهنی هَے
آپنی چوری هوای راتاں دی نیںد
اسیں ٹوهنا هَے زور
کھُون-لِبڑے هّتھاں دا
اُنھاں نُوں بھلے لّگن لای
اسیں هُن وَےن نهیں پااُںنے…
