ِارادا کر لِآ اُهنے وی آپنا گھر وسانا اے ۔
اساں جد سوچِآ سی نال اُهدے دِل لگانا اے ۔
ِاه واادا سّچ اے مَولا کوای جا کے نهیں آاُںدا,
سبر سانُوں ای دے دےوے جے اُنھاں بھُّل جانا اے ۔
مےرا تے لَے گِآ اُه چَےن, مَےں بےچَےن رهِنا واں,
سنے تیلے اساڈا رو رِها کِاُں آشیآنا اے ۔
سُهانی رُّت دی آپو اسیں کی داستان کهیاے,
غماں دے نال چھلنی آں, لهُو منزر فسانا اے ۔
تُهاڈا هر زخم دِل تے اسیں تے هس کے سهِلاںگے,
زرا بس دےکھ لَےنا کِ نواں تھاں اے, پُرانا اے ۔
